Viaggiare in treno

(In italiano di sotto) Het avontuur speelt zich af tijdens de paasvakantie van 2013. In die periode heerste in Europa een koudegolf. Met de auto reden we met heel het gezin vanuit Modena (de stad van onder andere Ferrari, Lamborghini, enz.), het Trasimeense meer naar het zuiden van Italië. We sliepen in mijn vroegere studentenstad Cassino gelegen tussen Rome en Napels. Op het programma stond er uiteraard een daguitstap naar Napels. Deze temperamentvolle stad aan de voet van de vulkaan Vesuvius is ook bekend dankzij de actrice Sofia Loren. Gezien het chaotische en eerder eigenzinnige verkeer in deze stad leek het ons opportuun om de trein te nemen. Vanaf het centraal station in Napels konden we ons gemakkelijk te voet verplaatsen naar het mooiere en propere stadsgedeelte. Hierbij denken we onder andere aan de baai van Napels met het adembenemende uitzicht op de Vesuvius, de 13e-eeuwse Castel Nuovo, Castel dell’Ovo, Palazzo Reale, Quartieri Spagnoli, Galleria Umberto I, enz. In België vroor het, terwijl in Napels het kwik daar al een aangename 20°C aangaf. Na een mooie daguitstap besloten we terug te keren naar ons hotel een honderd kilometer noordelijker gelegen. Bij aankomst in het station zag onze terugkeer er veelbelovend uit. Onze laatste trein notabene naar Cassino werd om onduidelijke reden afgeschaft, terwijl deze toch nog op het juiste spoor te wachten stond. Er was wat chaos. De mensen wenden zich tot de infobalie of zochten naar een alternatief. Bizar genoeg bleven er nog reizigers in deze trein zitten. Ruimschoots een uur na het initiële vertrekuur riepen de mensen in de wagons ons toe dat de trein alsnog zou aanzetten, maar waarschijnlijk niet tot onze eindbestemming zou doorrijden. We waagden het erop en namen ook plaats in de trein. De trein zette zich inderdaad in beweging. Een vriendelijke Napolitaanse professor had ons tijdens de rit uitgelegd dat we in geval van nood in Caserta (de stad vooral bekend vanwege het impressionante koninklijk Paleis en dito tuin dat gebouwd werd in opdracht van koning Karel VII van Napels) zouden kunnen overstappen naar een andere trein. Met de kinderen bereidden we onze overstap voor. Bij aankomst in het ouderwets stationnetje van Caserta stapten we met nog een aantal andere mensen uit. Op het perron ontstond er wat tumult. Op een zeker ogenblik had de treinbestuurder door zijn kleine venstertje een vurig gesprek – inclusief de typische handgebaren - met de treinbegeleider en omstaanders. Zonder dat er officieel iets werd omgeroepen werden we aangesproken en duidelijk gemaakt dat dezelfde trein alsnog naar Cassino zou doorrijden. We zetten opnieuw een kleine sprint in en nemen andermaal plaats in de wagon. Uiteindelijk kwamen we zonder problemen langsheen het ruige landschap op onze bestemming in Cassino (de stad vooral bekend om de zware Slag om Montecassino tijdens WO II) aan. Kortom, het lijkt altijd wat chaotischer in het (zuiden van) Italië, maar uiteindelijk komt alles op zijn plooien terecht. Ook kan men tijdens dergelijke situaties het verschil zien tussen de (echte) Italianen en de toeristen. De eerste groep mensen maken zich in dergelijke omstandigheden daar al niet meer druk om!
L'avventura si svolge durante le vacanze di Pasqua del 2013. In quel periodo prevalso in Europa un'ondata di freddo. Con tutta la famiglia abbiamo guidato in macchina da Modena (la città tra l’altro di Ferrari, Lamborghini, ecc), il Lago Trasimeno a sud d'Italia. Abbiamo dormito a Cassino, la città fra Roma e Napoli in cui ero uno studente negli anni novanta. In programma c'era ovviamente una gita a Napoli. Questa città vivace ai piedi del Vesuvio è anche ben famosa grazie all'attrice Sofia Loren. Dato il traffico caotico e un po’ eccentrico in questa città, ci sembrava opportuno di prendere il treno. Dalla stazione centrale di Napoli ci potevamo facilmente spostare a piedi per passare alla più bella e pulita zona della città. Ci riferiamo tra gli altri, al Golfo di Napoli, con la vista splendita sul Vesuvio, il Castel Nuovo, Castel dell'Ovo, Palazzo Reale, Quartieri Spagnoli, Galleria Umberto I, ecc. In Belgio si gelava, mentre a Napoli la colonnina di mercurio indicava già un piacevole 20°C. Dopo una bella gita abbiamo deciso di tornare al nostro hotel che si trova un centinaio di chilometri più a nord. All'arrivo presso la stazione il nostro ritorno ci sembrava promettente. Il nostro ultimo treno nota bene a Cassino è stata abolito per qualche ragione sconosciuta, anche se era ancora in attesa sul binario giusto. C'erà un po’ caos. La gente si rivolgeva all’ufficio informazioni o cercava un'alternativa. Stranamente alcuni passeggeri sono rimasti seduti in quel treno. Largamente un'ora dopo l'orario di partenza iniziale, alcune persone nel vagone ci urlavano che il treno guidirebbe, ma probabilmente non fino alla nostra destinazione finale. Abbiamo preso il rischio e poi trovato un posto in treno. Il treno ha cominciato a muoversi davvero. Un amichevole professore napoletano ci ha spiegato durante il tragitto che in caso di necessità ci potevamo cambiare un altro treno a Caserta (la città conosciuta per l'imponente palazzo reale e dito giardino che è stato costruito per ordine del re Carlo VII di Napoli). Con i bambini abbiamo preparato il nostro movimento. All'arrivo presso la vecchia stazione ferroviaria di Caserta siamo sbarcati con diverse altre persone. Sulla piattaforma c'era qualche tumulto. D’un tratto l'autista attraverso la sua piccola finestra aveva una conversazione furioso – con incluso i gesti tipici della mano - con il conduttore del treno e astanti. Senza annuciare ufficialmente nulla ci siamo stati avvicinati che lo stesso treno sarebbe ancora guidare a Cassino. Abbiamo messo un altro piccolo sprint e preso una altra volta posto nel vagone. Finalmente siamo lungo il paesaggio aspro arrivati senza problemi alla nostra destinazione a Cassino (la città conosciuta per la violentemente battaglia di Monte Cassino durante la Seconda Guerra Mondiale). In breve, sembra sempre un po’ caotico del (sud) Italia, ma alla fine tutto andrà bene. Si può anche ossevare la differenza in queste situazioni tra i (veri) italiani e turisti. Il primo gruppo di persone non si preoccupano più in tale circostanze!