Segno di Dio

(In italiano di sotto) We keren terug naar 1995! In dat jaar was ik een Erasmus student te Cassino. Cassino is een klein Italiaans stadje gelegen tussen Rome en Napels. Als vervoersmiddel nam ik toen de internationale bus, namelijk de 'Eurolines', van Brussel naar Rome stad. Aangezien de laatste halte van de bus Rome was, moest ik daarna nog de trein nemen van het station Rome Termini naar het 140 km nog zuidelijker gelegen Cassino. Tijdens de treinreis begon de treinbegeleider met mij te praten. Waarschijnlijk begreep hij al vlug dat ik niet van de streek was. Een beetje verlegen zat ik, met mijn blik naar het raam gericht, na te denken over het avontuur dat me te wachtte stond. In feite zat ik na te denken over wat de toekomst voor mij nog in petto had. Nog nooit had ik de regio tussen Rome en Napels bezocht. Bovendien had ik nooit eerder de mensen aan de Universiteit van Cassino of de inwoners van deze stad ontmoet. Ik was enthousiast, maar tegelijkertijd ook een beetje angstig voor wat gebeuren zal! De treinbegeleider had blijkbaar wat vrijetijd en stelde me enkele vragen. Bv.: van waar ik afkomstig was en waarom ik naar ginder op reis ging. Nadat ik in het kort mijn verhaal gedaan had, keek hij me verbaasd aan! Stel je voor, ook hij bevond zich min of meer in dezelfde situatie. De zoon van deze man was in diezelfde periode als Erasmus student naar België vertrokken! Ik had het gevoel dat hij zijn zoon serieus miste, en omdat ik me in dezelfde situatie verkeerde, werd ik door hem min of meer als zijn 'virtuele' zoon geadopteerd. De treinbegeleider was dolblij om zijn verhaal te kunnen vertellen en ervaringen uit te wisselen. Ik had het gevoel dat hij zich blijkbaar moreel verplicht voelde om mij te helpen tijdens mijn reis naar Cassino. En als dit nog niet volstond, bleek hij ook nog in Cassino, mijn eindbestemming notabene, te wonen! Ik was sprakeloos! Ongelooflijk! De eerste ochtend na mijn aankomst in Cassino, schreeuwde diezelfde persoon vanuit de menigte mijn naam uit! De treinbegeleider, in burger, riep me en vroeg me daarna of hij mijn persoonlijke gids mocht zijn. Tijdens onze ontdekkingstocht doorheen de stad liet hij me o.a. de weg naar de bank zien, het postkantoor, de kantine van de universiteit, als ook de belangrijkste bezienswaardigheden zoals de Abdij van Monte Cassino. Moraal van het verhaal? Tot op vandaag beschouw ik dat specifieke moment in mijn leven nog altijd als een vreemde ervaring. In 1995 vertrok een jonge gast helemaal alleen, misschien zelfs een beetje bang voor het avontuur dat zal komen naar een onbekende bestemming. En wat gebeurde er? Hij ontmoette iemand die hem letterlijk bij de arm nam en hem vroeg om hem persoonlijk te begeleiden! In principe ben ik niet gelovig, maar sindsdien ben ik ervan overtuigd dat er echt 'iets' bestaat welke ons helpt de juiste weg tonen die we in het leven moeten bewandelen. Kunnen we dit als een teken van God beschouwen of hebben we gewoonweg te maken met de Italiaanse gastvrijheid?
Ritorniamo all’anno 1995! In quell’anno ero uno studente Erasmus a Cassino. Cassino è una piccola città che si trova in Italia fra Roma e Napoli. Per il viaggio avevo preso l’autobus internazionale, che si chiama ‘Eurolines’, da Bruxelles fino a Roma. Siccome l’ultima fermata dell’autobus era Roma, ho dovuto prendere il treno dalla stazione Roma Termini fino a Cassino per altri 140 km a sud. Durante il viaggio in treno il controllore ha cominciato a parlare con me. Forse lui aveva capito che ero straniero, magari pure un po’ timido, con lo sguardo rivolto verso la finestra, pensando all’avventura che mi aspettava. Infatti, stavo pensando a cosa il futuro mi avrebbe riservato perché non avevo mai scoperto prima la regione tra Roma e Napoli. Inoltre, non avevo mai incontrato prima la gente dell'Università di Cassino, gli abitanti, etc. Ero così impaziente e ansioso per cosa sarebbe successo! Il controllore aveva del tempo libero e mi ha rivolto alcune domande. Per esempio: di dove ero e perché stavo viaggiando. Dopo aver raccontato brevemente la mia storia, lui era un po’ perplesso! Figuriamoci anche lui stava quasi nella stessa situazione. Quell’uomo aveva un figlio che era partito nello stesso periodo per il Belgio per motivi di studio con Erasmus! Avevo la sensazione che a lui mancasse molto suo figlio e poiché mi trovavo nella stessa condizione, mi aveva adotto ‘virtualmente’ come un figlio supplente. Il controllore era soddisfatto di raccontare la sua storia e di scambiare esperienze. Lui si sentiva in obbligo di aiutarmi durante il mio viaggio verso Cassino. Se questo non era abbastanza: lui abitava anche a Cassino! Incredibile! La mattina dopo il mio arrivo a Cassino, la stessa persona di questa storia, urlava il mio nome in mezzo alla folla! Lui, in borghese, mi ha chiamato e mi ha proposto di essere la mia guida personale. Durante la scoperta della città, mi ha indicato la via per la Banca, l'ufficio postale, la mensa dell’università, ed anche i siti principali da visitare come l’abbazia di Monte Cassino. Morale della storia! Da quel momento, ripensandoci, ho trovato questa esperienza della mia vita sempre un poco strana. Un giovane, nel 1995, era partito tutto solo, forse pure un poco spaventato, per un’avventura in un luogo sconosciuto e cosa succedeva? Incontrava qualcuno che lo prendeva per un braccio e gli suggeriva di guidarlo! Io, in genere, non sono un credente, ma da quel momento della mia vita personale ho creduto davvero che ci sia ‘qualcosa’ o ‘qualcuno’ che ci aiuta a trovare il percorso che dobbiamo seguire. Un segno di Dio o semplicemente la gentilezza italiana?